Emocjonalna niedojrzałość rani bardziej, niż chcemy to przyznać...

Czasami najtrudniejsze do zaakceptowania nie jest to, że ktoś popełnił błąd…

ale to, że emocjonalnie nie jest w stanie spotkać Cię tam, gdzie jesteś.

Spokój zamiast chaosu

Osoba emocjonalnie niedojrzała często ma problem z braniem odpowiedzialności, regulowaniem emocji, empatią, komunikacją i stabilnością. Zamiast dawać poczucie bezpieczeństwa, tworzy chaos. Zamiast wspólnie rozwiązywać problemy, sprawia, że czujesz się odpowiedzialna za każdą emocję, każdą reakcję i każdy konflikt.

I powoli… przestajesz rozpoznawać samą siebie. Stajesz się lękowa. Defensywna. Wyczerpana. Zaczynasz tłumaczyć wszystko po sto razy. Chodzisz jak po cienkim lodzie. Kwestionujesz własne uczucia i reakcje. Nie dlatego, że jesteś „zbyt emocjonalna”.

Ale dlatego, że emocjonalna niestabilność tworzy emocjonalne poczucie braku bezpieczeństwa. Jedną z najbardziej bolesnych rzeczy w relacji z osobą emocjonalnie niedojrzałą jest to, że słowa i czyny bardzo rzadko idą ze sobą w parze. Mogą pojawiać się przeprosiny, obietnice, emocjonalne wiadomości, chwile bliskości… ale zachowania wciąż się powtarzają. A uzdrowienie nie może wydarzyć się w ciągłym emocjonalnym chaosie.

Wiele kobiet, szczególnie samotnych matek, kobiet leczących się po zdradzie, rozwodzie, porzuceniu czy trudnych doświadczeniach życiowych, zostaje w takich relacjach dłużej, niż powinno, ponieważ głęboko wierzą w miłość, empatię, cierpliwość i zrozumienie.

Ale rozumienie czyjegoś bólu nigdy nie powinno wymagać porzucania samej siebie.

Miłość nie powinna przypominać emocjonalnego trybu przetrwania.

Dojrzała relacja nie jest idealna. Ludzie popełniają błędy. Ludzie przechodzą trudne momenty.

Emocjonalna dojrzałość oznacza: branie odpowiedzialności, szanowanie emocji, komunikowanie się z uważnością, tworzenie emocjonalnego bezpieczeństwa i gotowość do rozwoju. Bez tego relacje stają się cyklem chaosu zamiast prawdziwego połączenia.

I pewnego dnia uświadamiasz sobie, że wkładasz więcej energii w ochronę swojego spokoju, niż w samo życie w spokoju. Twoje zdrowie ma znaczenie. Twój układ nerwowy ma znaczenie. Twoje emocjonalne bezpieczeństwo ma znaczenie. Szczególnie wtedy, gdy wychowujesz dzieci, które patrząc na Ciebie uczą się, czym jest miłość.

Największym mitem, w który wiele z nas wierzy, jest przekonanie, że jeśli będziemy kochać wystarczająco mocno, cierpliwie tłumaczyć, wybaczać i czekać, druga osoba w końcu się zmieni. Ale miłość nie leczy kogoś, kto nie chce wziąć odpowiedzialności za własne zachowanie. Nie jesteś odpowiedzialna za czyjś rozwój emocjonalny. Nie jesteś terapeutką swojego partnera, żadnej drugiej osoby. Nie jesteś tutaj po to, by ratować kogoś kosztem własnego zdrowia psychicznego.

Największym aktem miłości do samej siebie jest zaakceptowanie, że potencjał, który widzisz w drugiej osobie, nie jest tym samym co rzeczywistość.

Przestań zakochiwać się w obietnicach. Patrz na konsekwentne działania.

Bo prawdziwa miłość nie sprawia, że ciągle zastanawiasz się, gdzie stoisz. Prawdziwa miłość daje spokój, a nie ciągłą niepewność.

Pamiętaj: samotność nigdy nie jest tak bolesna, jak bycie niewidzialną w relacji, w której miałaś być kochana.

Uzdrowienie czasami zaczyna się w momencie, gdy przestajemy próbować przekonać kogoś, żeby nas zrozumiał… i zaczynamy rozumieć same siebie.

Zasługujemy na spokojną miłość. Stabilną miłość. Pełną szacunku miłość. A przede wszystkim na relację, w której nadal lubimy siebie, będąc jej częścią.

Z miłością,

Magda